18 augustus 2011

Toen ik twaalf jaar oud was, net een jaar wonende in Nederland ging ik voor het eerst naar het theater en wel in Scheveningen. Met mijn oma keek ik naar The Phantom of the Opera. Ik maakte na die show mijn oma helemaal GEK met mijn opera gezang. Ik kende alle liedjes. “Als ik later groot ben wil ik ook in dit theater staan oma”.

Nu vele jaren later sta ik als mevrouw Corry in Mary Poppins. Het was een mega ervaring met ups en downs. We hebben met de cast lief en leed gedeeld met elkaar gehuild en gelachen en zoveel kippenvel momenten beleefd.
Een avond was er bij mijn scène Supercalifragilisticexpialidasties zo een vrolijk kindje in de zaal die de slappelach kreeg. Dat vond ik zo ontzettend mooi dat ik bijna tranen in mijn ogen kreeg.
Op een andere avond hebben mijn collega’s enorm om mij moeten lachen. Tijdens de scène in de bank viel er een veer op de grond. Ik dacht het even op te rapen maar was vergeten dat het bukken met een mega strak korset en een grote stapel boeken in je hand niet echt handig is. Ik bukte om de veer op te rapen en als in slow motion viel ik om. Het was zo’n grappig gezicht. Nou probeer dan ook maar weer op te staan hahahahahaha.

Nu is de show bijna ten einde en heb ik in Juli afscheid moeten nemen van mijn dierbare omaatje. De cirkel is rond. Ik weet dat ze op een wolkje heel trots zit te wezen en bedank haar voor de prachtige tijden die wij hebben gehad.