Potverblomme, waar is de parkwachter?
Hier volgt het eerste stukje, geschreven door Ger Otte!
Wanneer bekend is dat een produktie zal gaan stoppen heeft dat altijd zijn weerslag op de cast. Ieder castlid reageert op zijn of haar manier op het nieuws, echter er is een doel wat ons dan juist weer verbindt en dat is het auditeren voor een produktie in de toekomst. Het blijft vreemd wanneer je dierbare castleden ,die na een lange tijd een familie zijn geworden nu opeens tot de "concurrentie" behoren. Zo ook bij Mary Poppins. De laatste maanden gonsde het van auditieactiviteiten in het Scheveningse pand. Er werden auditieteksten geleerd, nieuwe nummers doorgezongen en danspassen ingestudeerd. In pauzes en tussen de matinee- en avondvoorstellingen werd er druk geoefend voor de verschillende audities. Omdat ik, binnen Stage-Entertainment, naast het spelen van de Parkwachter in Mary Poppins ook actief ben als vocalcoach, heb ik verschillende castcollega's geholpen met de voorbereidingen voor hun audities. Toen Noortje bezig was met haar audities voor "Saturday Night Fever" vroeg zij mij een nummer te begeleiden. Prima, maar wanneer zou daar tijd voor zijn? We spraken af dat na "the windy cross", het openingsbeeld van de tweede akte, een goed moment zou zijn. Iedereen staat dan op het toneel en een flinke windhoos vaagt ons de coulissen in. Vervolgens heeft iedereen een flinke pauze, behalve mevrouw Banks, Brill, Jonathan Been, de kinderen en natuurlijk Juf Andrew die dan met "Zwaveltriakel"haar entree maakt. Wetende dat dat nummer zeker zo'n tien minuten duurt, leek het Noortje en mij een prima moment om het auditienummer even snel door te nemen. Wij troffen elkaar in de inzingruimte vlak bij het toneel. De intercom, waarop de voortgang van show te horen is, werd uitgezet en we gingen van start. Het enige contact met de show was het zachte geluid van de intercom op de gang. Noortje zong het nummer en ik begeleidde haar op de piano. Wat ging het lekker en gaandeweg vergaten we ,door ons enthousiasme ,volledig de tijd. Een harde klop op de deur gevolgd door het hoofd van iemand van de techniek die "jullie moeten op!!!!" schreeuwde. Ons hart sloeg over en als figuren uit een tekenfilm vlogen we naar het toneel. Noortje naar stage left en ik de andere kant op. Rennend hoorde ik dat de scene, waarbij de Parkwachter Bert en de kinderen bij het vliegeren onderbreekt, al vollop bezig was. Ik had allang op moeten zijn!! Door de blinde paniek kon ik ook niet opmaken in welk deel van de scene we zaten. Dat kwam omdat William door mijn afwezigheid een complete nieuwe tekst aan het improviseren was die stukken van zijn en mijn scripttekst betroffen. Op goed geluk rende ik de scene in en pakte met William de draad weer op, net voor het moment dat Mary vanuit de hoogte met de vlieger van de kinderen neerdaalt. Een zucht van verlichting; Noortje had het gelukkig wel gehaald om op tijd opgetakeld te worden. Noortje en ik keken William met een mengeling van opluchting en schaamte aan. Na afloop volgde nog een kleine reprimande op het produktiekantoor waar we als twee stoute kinderen nogal beteuterd bij stonden. De weken na het incident grapten Noortje en ik nog vaak op de meest druk bezette momenten in de voorstelling: "zullen we zo nog even een auditienummer doornemen?"
Lieve mensen, bedankt voor een fantastische tijd. Ik hoop jullie allemaal nog eens tegen te komen in een volgende produktie!
Heel veel liefs,
Ger Otte











.png)